کهکشانِ شِکَری

رفاقت مان شأن رفیق می گیرد

کوچه ها کاه گلی می شوند

پرچین دارِ انارهای ِ ترک خورده

من با تو حافظِ شیراز می شوم

ناب می شوم

بیست وُ چند سالی دلشوره می شوم

مثل آن موقع ها که معالی آباد هنوز آباد نبود

چشم هات را که به خنده وا می دارم

فاتح ترین جنگجوی تاریخ می شوم

من با تو غریقِ نجات ِ خاطراتی می شوم

که بی تو لحظه ای امان ام نمی دهند..

[اسکارلت دهه شصت #سجاد_افشاريان]